ჰომო ერექტუსი ადამიანის ევოლუციურ ისტორიაში ერთ-ერთ გადამწყვეტ საფეხურს წარმოადგენს — ეს იყო პირველი ჰომინიდი, რომლის სხეულის აგებულება მნიშვნელოვნად უახლოვდებოდა თანამედროვე ადამიანისას. მისი ფიზიკური მასშტაბი არსებითად აღემატებოდა მანამდე არსებულ ჰომინიდურ სახეობებს, რაც, თავის მხრივ, ზრდიდა ენერგეტიკულ მოთხოვნებს. განსაკუთრებით მაღალი იყო ეს მოთხოვნა რეპროდუქციული პროცესებისას, მათ შორის ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში.

2002 წელს ჩატარებულმა კვლევამ მიზნად დაისახა მდედრი ჰომო ერექტუსის დედობის „ენერგეტიკული ღირებულების“ განსაზღვრა. მიღებული შედეგების მიხედვით, სხეულის შედარებით დიდი ზომის გამო, ამ პრეისტორიულ დედებს გაცილებით მეტი ენერგია ესაჭიროებოდათ, ვიდრე ადრეულ ჰომინიდებს, როგორიც იყო ავსტრალოპითეკი. ამავე დროს, კვლევამ აჩვენა, რომ ენერგიის საერთო დანახარჯის ოპტიმიზაცია შესაძლებელი იქნებოდა რეპროდუქციული სტრატეგიის ცვლილებით — კერძოდ, შიმპანზეს მსგავსი მოდელიდან ადამიანის მსგავს სისტემაზე გადასვლით, რაც გულისხმობს ლაქტაციის უფრო მოკლე პერიოდსა და ორსულობებს შორის ინტერვალის შემცირებას.

მოგვიანებით, აღნიშნული კვლევა ხელახლა გადახედა მკვლევარმა ლესლი აიელომ, რომელმაც ენერგეტიკული ხარჯვის შეფასების განახლებული მეთოდების გამოყენებით გააუმჯობესა საწყისი გამოთვლები. მისი ანალიზის მიხედვით, 2002 წლის კვლევაში ჰომო ერექტუსის საერთო ენერგეტიკული საჭიროება არასათანადოდ იყო შეფასებული, თუმცა, ამავდროულად, ორსულობისა და ლაქტაციის ენერგეტიკული ღირებულება გადაჭარბებულად იქნა წარმოდგენილი.

აიელოს განახლებული მონაცემები მიუთითებს მნიშვნელოვან ტენდენციაზე: შიმპანზის მსგავსი რეპროდუქციული სისტემიდან ადამიანის მსგავს მოდელზე გადასვლა ერთ ჩვილზე ენერგიის დანახარჯს 66.6%-დან 78.6%-მდე ამცირებდა. ეს ნიშნავს, რომ ჰომო ერექტუსის დედები შვილებს ძუძუს შედარებით ადრე აშორებდნენ, ვიდრე შიმპანზეები და სხვა უძველესი ჰომინიდები, თუმცა, პარალელურად, უფრო ხშირი მშობიარობა ხდებოდა.

ამგვარი რეპროდუქციული სტრატეგია არსებითად ცვლიდა სოციალურ დინამიკას: ჰომო ერექტუსის დედებს ერთდროულად რამდენიმე მცირეწლოვანი შვილის მოვლა უწევდათ. ლაქტაციის დასრულების შემდეგ, ბავშვები საჭიროებდნენ მყარ საკვებს, რაც დამატებით რესურსებსა და ძალისხმევას მოითხოვდა. სწორედ ამ კონტექსტში აიელო გამოთქვამს ჰიპოთეზას, რომ მსგავსი მოდელის ჩამოყალიბება შესაძლებელი იქნებოდა მხოლოდ „შრომის ეკონომიკური დანაწილების“ პირობებში — ანუ მაშინ, როდესაც დედას სხვა ინდივიდები ეხმარებოდნენ. ასეთ მხარდამჭერებად შეიძლება გვევლინებოდნენ როგორც ზრდასრული ჯგუფის წევრები, ისე უკვე წამოზრდილი შთამომავლები.

ეს დასკვნები მიუთითებს, რომ ჰომო ერექტუსის საზოგადოებები, სავარაუდოდ, ხასიათდებოდა თანამშრომლობის მაღალი დონითა და რესურსების გაზიარების პრაქტიკით. ჯგუფური თანადგომა განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო იმ ინდივიდებისთვის, რომლებიც რეპროდუქციული ტვირთის გამო მეტად დამოკიდებულნი იყვნენ გარემოზე.

ამასთანავე, აიელო ვარაუდობს, რომ ენერგეტიკული მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად ჰომო ერექტუსის დედებს უკეთესი ხარისხის საკვებზე გადასვლა სჭირდებოდათ. ამ პროცესში, შესაძლებელია, მნიშვნელოვანი როლი შეესრულებინა საკვების დამუშავებასა და მომზადებას — პრაქტიკას, რომელიც ზრდის საკვების ენერგეტიკულ ხელმისაწვდომობას.

მიუხედავად აღნიშნული ჰიპოთეზებისა, დღემდე არ არსებობს ერთმნიშვნელოვანი პასუხი კითხვაზე, თუ როდის გადავიდნენ ჰომინიდები სრულად თანამედროვე რეპროდუქციულ მოდელზე. კბილების მორფოლოგიური ანალიზი მიუთითებს, რომ მსგავსი ნიშნები მხოლოდ ჰომო საპიენსის ჩამოყალიბების ეტაპზე იკვეთება. თუმცა, აიელოს მოსაზრებით, გარდამავალი პროცესი შესაძლოა ბევრად ადრე — ჰომოს გვარის ევოლუციის საწყის ეტაპზევე დაწყებულიყო, და ამ ტრანსფორმაციაში ჰომო ერექტუსს მნიშვნელოვანი წვლილი შეეტანა.