დღეს პოპკორნი კინოთეატრის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული პროდუქტია. თუმცა კინოსა და პოპკორნის ურთიერთობა თავიდანვე არ ჩამოყალიბებულა. XX საუკუნის დასაწყისში კინოთეატრების მფლობელები ხშირად ცდილობდნენ, მაყურებელს დარბაზში პოპკორნი არ შეეტანა. ვითარება 1930-იან წლებში, დიდი დეპრესიის პერიოდში შეიცვალა, როდესაც იაფი საკვები კინოთეატრებისთვის დამატებითი შემოსავლის წყაროდ იქცა.

პოპკორნი კინოთეატრებამდე

პოპკორნი ამერიკის შეერთებულ შტატებში პოპულარული ქუჩის საკვები ჯერ კიდევ XIX საუკუნის ბოლოს იყო. მას ბაზრობებზე, ცირკებთან, სპორტულ ღონისძიებებსა და ქალაქის ქუჩებში ყიდდნენ.

მის გავრცელებას ხელი შეუწყო ტექნოლოგიურმა განვითარებამაც. 1885 წელს ამერიკელმა გამომგონებელმა ჩარლზ კრეტორმა ორთქლზე მომუშავე პოპკორნის აპარატი შექმნა, რამაც პროდუქტის ადგილზე მომზადება და გაყიდვა გაამარტივა.

მოძრავი აპარატების გამოყენებით გამყიდველებს პოპკორნის მომზადება ხალხმრავალ ადგილებში შეეძლოთ. პროდუქტი შედარებით იაფი იყო და მისი წარმოება დიდ დანახარჯებს არ მოითხოვდა.

რატომ კრძალავდნენ პოპკორნს კინოთეატრებში?

XX საუკუნის დასაწყისში, როდესაც კინოთეატრები ფართოდ გავრცელდა, მათი მფლობელების ნაწილი ცდილობდა, კინოდარბაზებისთვის თეატრების მსგავსი გარემო შეექმნა.

კინოთეატრების ინტერიერში ხშირად გამოიყენებოდა ძვირადღირებული ხალიჩები, დეკორატიული ელემენტები და რბილი ავეჯი. ამ გარემოში საკვების მიღება, განსაკუთრებით კი პოპკორნის ჭამა, არასასურველად მიიჩნეოდა.

მფლობელებს პრობლემად მიაჩნდათ პოპკორნის ნარჩენები, მისი სუნი და ჭამის დროს წარმოქმნილი ხმაური. შესაბამისად, მიუხედავად იმისა, რომ კინოთეატრების მიმდებარე ქუჩებში პოპკორნი იყიდებოდა, მისი დარბაზში შეტანა ხშირად აკრძალული იყო.

დიდი დეპრესია და ცვლილება კინოთეატრების ბიზნესში

პოპკორნის კინოთეატრებში დამკვიდრებას მნიშვნელოვანი ბიძგი მისცა 1929 წელს დაწყებულმა დიდმა დეპრესიამ.

ეკონომიკური კრიზისის პირობებში ამერიკელთა მსყიდველუნარიანობა შემცირდა. მიუხედავად ამისა, კინოში წასვლა შედარებით ხელმისაწვდომ გასართობ საშუალებად რჩებოდა.

პოპკორნიც დაბალფასიანი პროდუქტი იყო, რომლის შეძენაც მომხმარებლებს შეზღუდული ფინანსური შესაძლებლობების პირობებშიც შეეძლოთ.

ქუჩის გამყიდველებმა კინოთეატრების შესასვლელებთან აქტიურად დაიწყეს ვაჭრობა. თანდათან მათი ნაწილი პროდუქციას უშუალოდ კინოთეატრების შენობებშიც ყიდდა.

ამ პერიოდში კინოთეატრების მფლობელებმა დაინახეს, რომ პოპკორნის გაყიდვა ბილეთებიდან მიღებული შემოსავლის დამატებითი წყარო შეიძლებოდა გამხდარიყო.

1938 წელს ამერიკელმა კინოთეატრების მფლობელმა გლენ დიქსონმა რამდენიმე კინოთეატრის ფოიეში პოპკორნის აპარატები დაამონტაჟა. ეს პრაქტიკა შემდგომ სხვა კინოთეატრებშიც გავრცელდა.

შედეგად, პროდუქტი, რომლის შეტანასაც თავდაპირველად კრძალავდნენ, კინოთეატრების კომერციული საქმიანობის ნაწილად იქცა.

მეორე მსოფლიო ომის გავლენა

პოპკორნის პოპულარობის ზრდას ხელი შეუწყო მეორე მსოფლიო ომის პერიოდმაც.

ომის დროს შაქრის დეფიციტმა ტკბილეულის წარმოება და ხელმისაწვდომობა შეზღუდა. ამ პირობებში პოპკორნი მომხმარებლებისთვის ერთ-ერთ ალტერნატიულ პროდუქტად დარჩა.

1945 წლისთვის შეერთებულ შტატებში მოყვანილი პოპკორნის ნახევარზე მეტს კინოთეატრებში მოიხმარდნენ.

ამ დროისთვის პოპკორნი უკვე მჭიდროდ იყო დაკავშირებული კინოჩვენებებთან და მისი გაყიდვა კინოთეატრების საქმიანობის ჩვეულებრივ ნაწილად იქცა.

როგორ ჩამოყალიბდა დღევანდელი ტრადიცია?

მომდევნო ათწლეულებში პოპკორნის გაყიდვა კინოთეატრების მომსახურების სისტემაში დამკვიდრდა. პროდუქტის მომზადებისა და შეფუთვის მეთოდები განვითარდა, გაიზარდა მისი ასორტიმენტიც.

პოპკორნის პოპულარობას რამდენიმე ფაქტორი განაპირობებდა: შედარებით დაბალი თვითღირებულება, სწრაფი მომზადების შესაძლებლობა და კინოჩვენების დროს მოხმარების სიმარტივე.

ამგვარად, პოპკორნისა და კინოს კავშირი თავდაპირველად კულტურული ტრადიცია არ ყოფილა. ის ეტაპობრივად ჩამოყალიბდა ეკონომიკური გარემოებების, მომხმარებელთა მოთხოვნისა და კინოთეატრების ბიზნესმოდელის ცვლილების შედეგად.

პროდუქტი, რომელსაც კინოდარბაზებში თავდაპირველად არ უშვებდნენ, საბოლოოდ კინოში სიარულის ერთ-ერთ ყველაზე გავრცელებულ ატრიბუტად იქცა.