ბიურგენშტოკში გამართულმა მაღალი დონის მოლაპარაკებებმა აშშ-სა და ირანს შორის, ყატარისა და პაკისტანის მედიაციით, შესაძლოა ახლო აღმოსავლეთის უსაფრთხოების არქიტექტურაში ისტორიული გარდატეხა მოახდინოს. კვირას დაწყებული და ორშაბათის შუაღამემდე გაგრძელებული ინტენსიური დიალოგი „გამამხნევებელი პროგრესით“ დასრულდა, რაც კონფლიქტის დეესკალაციის რეალურ პერსპექტივას აჩენს. მოლაპარაკებების მაღალი დონე ხაზს უსვამს საკითხის კრიტიკულ მნიშვნელობას ორივე მხარისთვის: აშშ-ის დელეგაციას ვიცე-პრეზიდენტი ჯეი დი ვენსი და დონალდ ტრამპის სპეციალური წარმომადგენლები – სტივ უიტკოფი და ჯარედ კუშნერი წარმოადგენდნენ, ხოლო ირანულ მხარეს პარლამენტის სპიკერი მოჰამად-ბაგერ ყალიბაფი და საგარეო საქმეთა მინისტრი აბას არაღჩი უძღვებოდნენ.
მხარეებმა შეათანხმეს „საგზაო რუკა“, რომელიც 60-დღიან ვადას ითვალისწინებს საბოლოო სამშვიდობო შეთანხმების მისაღწევად. ამ პერიოდში ტექნიკური მოლაპარაკებები „მაღალი დონის კომიტეტის“ ზედამხედველობით გაგრძელდება, რათა 14-პუნქტიანი მემორანდუმის პრაქტიკული რეალიზება უზრუნველყონ. ამ შეთანხმების ქვაკუთხედს წარმოადგენს ცეცხლის დაუყოვნებლივი შეწყვეტა ყველა ფრონტზე, მათ შორის ლიბანში, და ორმუზის სრუტეში კომერციული გემების თავისუფალი გადაადგილების გარანტირება, რაც გლობალური ენერგეტიკული უსაფრთხოებისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია.
მოლაპარაკებების შემდეგ ირანის ოფიციალური პოზიცია ოპტიმისტურია. აბას არაღჩიმ დაადასტურა, რომ ირანის ნავთობზე დაწესებული სანქციები მოხსნილია, ხოლო საზღვარგარეთ გაყინული აქტივების ნაწილის გათავისუფლება ქვეყნის ეკონომიკური განვითარებისთვის ახალ ჰორიზონტებს ხსნის. არაღჩის განცხადება „მასშტაბური რეკონსტრუქციისა და განვითარების გეგმის“ შესახებ მიანიშნებს, რომ თეირანი მზადაა დიპლომატიური კომპრომისების სანაცვლოდ ეკონომიკური სტაბილურობის პრიორიტეტები დააყენოს.
მიუხედავად დიპლომატიური წარმატებისა, მინისტრი არაღჩი აღნიშნავს, რომ ლიბანში შექმნილი უსაფრთხოების მექანიზმი ამ შეთანხმების სიცოცხლისუნარიანობის „პირველი რეალური გამოცდა“ იქნება. რეგიონში არსებული რთული ალიანსები და დაძაბულობის მაღალი ხარისხი მოითხოვს არა მხოლოდ დიპლომატიურ ნებას, არამედ მუდმივ მონიტორინგს. მომდევნო დღეების ტექნიკური მოლაპარაკებები განსაზღვრავს, შეძლებენ თუ არა მხარეები „ქაღალდზე დადებული“ შეთანხმებიდან ეფექტური სამშვიდობო რეალობის შექმნას.