რეგიონული კონფლიქტების ესკალაციის ფონზე, საერთაშორისო დიპლომატიამ მოულოდნელი, თუმცა მასშტაბური შედეგი აჩვენა. შეერთებულმა შტატებმა და ირანის ისლამურმა რესპუბლიკამ სამშვიდობო შეთანხმებას მიაღწიეს, რომელიც არა მხოლოდ მიმდინარე საომარი მოქმედებების დასრულებას, არამედ გლობალური ენერგეტიკული უსაფრთხოების რეკონფიგურაციასაც ისახავს მიზნად. შეთანხმების დეტალები, რომელსაც ოფიციალურად 19 ივნისს, შვეიცარიაში მოეწერება ხელი, მიუთითებს მრავალმხრივ დათმობებზე. თეირანის მხრიდან, ომის დაუყოვნებლივი შეწყვეტა ყველა ფრონტზე – მათ შორის ლიბანში  და საზღვაო ბლოკადის მოხსნა, აღიქმება როგორც დიპლომატიური კომპრომისი. თუმცა, ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილის, ყაზემ ღარიბაბადის განცხადება, რომ ეს მემორანდუმი „სამხედრო მიღწევაცაა“, მიანიშნებს, რომ ირანი კვლავ ცდილობს შეინარჩუნოს იდეოლოგიური სტატუს-ქვო საკუთარი აუდიტორიისთვის. თავის მხრივ, აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის რიტორიკა მიუთითებს, რომ ვაშინგტონისთვის პრიორიტეტული გახდა ჰორმუზის სრუტის ფუნქციონირების აღდგენა, რაც ნავთობის ფასების 4.3%-იანი ვარდნით უკვე აისახა ბაზრებზე.

შეთანხმების მიღწევის პროცესმა გამოკვეთა ახალი დიპლომატიური ღერძი. პაკისტანის, როგორც მთავარი მედიატორის, როლი, კატარის, საუდის არაბეთისა და თურქეთის მხარდაჭერით, აჩვენებს რეგიონული სახელმწიფოების სურვილს, თავად განსაზღვრონ საკუთარი უსაფრთხოების დღის წესრიგი, ვაშინგტონის გვერდის ავლითაც კი. თურქეთის პრეზიდენტმა რეჯეფ თაიფ ერდოღანმა ხაზი გაუსვა შეთანხმების მყიფე ბუნებას და გააფრთხილა მხარეები საბოტაჟის საფრთხეების შესახებ, რაც მიანიშნებს იმაზე, რომ რეგიონში სკეპტიციზმი კვლავ მაღალია. ამასთან, ტრამპის ღია კრიტიკა ბენიამინ ნეთანიაჰუს მიმართ წარმოადგენს შეთანხმების ერთ-ერთ ყველაზე მოულოდნელ ასპექტს. აშშ-ის პრეზიდენტის განცხადება, რომ ისრაელი ირანის ბირთვული პოტენციალის არსებობის შემთხვევაში ორ საათსაც ვერ იარსებებდა, ფაქტობრივად, არის ვაშინგტონის სტრატეგიული პრიორიტეტების მკაფიო ცვლილება. ეს ნაბიჯი, შესაძლოა, იყოს მცდელობა, გაიხსნას სივრცე ირანთან ფართომასშტაბიანი დიალოგისთვის, ისრაელის უსაფრთხოების დღის წესრიგისგან დამოუკიდებლად.

პარალელურად, ევროპული ქვეყნების – ბრიტანეთის, საფრანგეთის, გერმანიისა და იტალიის  მზაობა სანქციების მოხსნის შესახებ, თუ თეირანი ბირთვულ ვალდებულებებს შეასრულებს, ქმნის საგზაო რუკას ირანის საერთაშორისო იზოლაციიდან გამოსაყვანად. 19 ივნისს დაგეგმილი ხელმოწერის ცერემონია იქნება არა მხოლოდ კონფლიქტის დასრულების, არამედ ახლო აღმოსავლეთის ახალი პოლიტიკური გადანაწილების სიმბოლო. კრიტიკული კითხვა რჩება: იქნება თუ არა ეს შეთანხმება ხანგრძლივი მშვიდობის საფუძველი, თუ დროებითი ტაქტიკური ზავი, რომელმაც შესაძლოა, რეგიონული ძალების ბალანსი კიდევ უფრო დაძაბოს. ამ ეტაპზე, დიპლომატიურმა ძალისხმევამ გაიმარჯვა, თუმცა მომდევნო კვირების ტექნიკური მოლაპარაკებები განსაზღვრავს, რამდენად რეალურია ეს ახალი სამშვიდობო ეპოქა.