მე-20 საუკუნეში აღმოჩენილმა პლუტონმა მეცნიერებში თავდაპირველად შთაბეჭდილება შექმნა, რომ ის დედამიწაზე დიდი ობიექტი იყო, რის გამოც მალევე მზის სისტემის მეცხრე პლანეტად აღიარეს. თუმცა, შემდგომმა კვლევებმა აჩვენა, რომ პლუტონი გაცილებით მცირე ზომის სხეულია.

წლების განმავლობაში მეცნიერები მის ბუნებაზე სხვადასხვა ჰიპოთეზას განიხილავდნენ. 1936 წელს ასტრონომმა რეიმონდ ლაიტლეტონმა ივარაუდა, რომ პლუტონი შესაძლოა ნეპტუნის თანამგზავრი ყოფილიყო, ხოლო 1964 წელს ფრედ უიფლმა ის კომეტას შეადარა. მიუხედავად ამისა, რადგან პლუტონი ცნობილ ასტეროიდებზე დიდი იყო და მის გარშემო მსგავსი ობიექტების ჯგუფი ჯერ აღმოჩენილი არ იყო, მან პლანეტის სტატუსი 2006 წლამდე შეინარჩუნა, სანამ საბოლოოდ „ჯუჯა პლანეტის“ კატეგორიაში გადაიყვანდნენ.

პლანეტების კლასიფიკაციის საკითხი კიდევ უფრო გართულდა 1995 წლის 6 ოქტომბერს, როდესაც მაიკლ მეიორი და დიდიე ქიულოზი ჟენევის უნივერსიტეტიდან პირველი ეგზოპლანეტის აღმოჩენის შესახებ გამოვიდნენ განცხადებით. მათ აღმოაჩინეს პლანეტა, რომელიც ვარსკვლავ 51 Pegasi-ის გარშემო ბრუნავდა.

ეგზოპლანეტების აღმოჩენამ მეცნიერებს ახალი კითხვა გაუჩინა – სად გადის ზღვარი პლანეტასა და ვარსკვლავს შორის. აღმოჩნდა, რომ ზოგიერთი ეგზოპლანეტა იუპიტერზე ბევრად მასიურია და ე.წ. „ყავისფერ ჯუჯებს“ უახლოვდება.

ყავისფერი ჯუჯები ვარსკვლავებად ითვლებიან, რადგან მათ დეიტერიუმის სინთეზი შეუძლიათ. ეს პროცესი დაახლოებით 13 იუპიტერის მასის მქონე ობიექტებში იწყება, მაშინ როცა ჩვეულებრივი ვარსკვლავებისთვის საჭირო წყალბადის სინთეზი გაცილებით დიდი – დაახლოებით 75 იუპიტერის მასის — სხეულებს სჭირდება. სწორედ ამიტომ, თანამედროვე ასტრონომიაში პლანეტასა და ვარსკვლავს შორის ზუსტი ზღვრის განსაზღვრა კვლავ ერთ-ერთ ყველაზე რთულ თემად რჩება.