ომში სახლს ზოგჯერ ყველაზე ჩვეულებრივი რამ გახსენებს. ამერიკელი ჯარისკაცებისთვის ერთ-ერთი ასეთი ნაცნობი შეგრძნება ცხელი ყავის სურნელი იყო. უცნობ ქვეყანაში, ხანგრძლივი მორიგეობისა თუ დამღლელი გადაადგილების შემდეგ, პატარა ფინჯანი მშვიდობიანი ცხოვრების ყოველდღიურობასთან აკავშირებდათ.
მეორე მსოფლიო ომის დროს ყავა ამერიკული სამხედრო რაციონის ნაწილი გახდა. მას სიფხიზლის შესანარჩუნებლად სვამდნენ, თუმცა სასმელს სხვა მნიშვნელობაც ჰქონდა – მცირე შესვენების, გათბობისა და თანამებრძოლთან საუბრის შესაძლებლობას იძლეოდა.
საკვების ისტორიის მკვლევრის, სარა ვასბერგ ჯონსონის განმარტებით, საზღვარგარეთ მყოფ ჯარისკაცებს ჩვეულებრივი ცხოვრების განცდა ენატრებოდათ. ასეთ პირობებში სასიამოვნო, ცხელი სასმელი მათთვის განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენდა.
ამერიკული ჯარისა და ყავის ურთიერთობა მეორე მსოფლიო ომზე გაცილებით ადრე დაიწყო.
ამერიკის რევოლუციის პერიოდში ჩაის პოლიტიკურმა დატვირთვამ ყავას ახალი ადგილი მოუპოვა. ბრიტანული საგადასახადო პოლიტიკის წინააღმდეგ პროტესტის ფონზე, ჩაის ნაცვლად ყავის არჩევა პატრიოტულ ჟესტად იქცა. თუმცა ჩვევის შეცვლა ყველასთვის მარტივი არ ყოფილა. მომავალი პრეზიდენტი ჯონ ადამსი მეუღლეს, აბიგაილს, წერილში უყვებოდა, რომ უკვე ყოველ შუადღეს ყავას სვამდა და ჩაისთვის თავის დანებებას ეჩვეოდა.
მოგვიანებით ყავის სურნელი ამერიკის სამოქალაქო ომის სამხედრო ბანაკებშიც გავრცელდა. ჩრდილოეთის არმიის ჯარისკაცებს ყავის მარცვლებს ურიგებდნენ, მომზადება კი ხშირად თავად უწევდათ: ტაფაზე ხალავდნენ, ფქვავდნენ და შემდეგ ხარშავდნენ.
სამხრეთის ჯარისკაცებს ყავა ნაკლებად მიუწვდებოდათ. მის შესაცვლელად მოხალულ ქერსა და რკოსაც იყენებდნენ – სასმელს, რომელიც ნაცნობ გემოს მაინც ჰგავდა.
პირველმა მსოფლიო ომმა ყავის მიწოდება უფრო ორგანიზებულ საქმედ აქცია. ამერიკის სამხედრო უწყებამ საფრანგეთში მოსახალი და დასაფქვავი საწარმოები მოაწყო, რათა სანგრებში მყოფ ჯარისკაცებს სასმელი არ მოჰკლებოდათ. ამავე პერიოდში გაიზარდა ინტერესი ხსნადი ყავის მიმართ: მისი მომზადება უფრო სწრაფად შეიძლებოდა და დამატებით აღჭურვილობას ნაკლებად საჭიროებდა.
პირველი პროდუქტების გემო ყველას არ მოსწონდა, მაგრამ საველე პირობებში მოხერხებულობა ბევრს ნიშნავდა.
მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისას ყავა უკვე სამხედრო მომარაგების მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენდა. მისი მიწოდება კი სულ უფრო რთულდებოდა. გემები სამხედრო საჭიროებებისთვის იყო მობილიზებული, სავაჭრო მარშრუტებს გერმანული წყალქვეშა ნავები ემუქრებოდა, ფრონტზე მოთხოვნა კი იზრდებოდა.
ამერიკულმა საზღვაო ძალებმა ჰავაიზე მოყვანილი კონას ყავის მოსავლის დიდი ნაწილი შეიძინეს. ყავის მოსახალი საწარმოები ჰავაიზე, ოკლენდსა და ბრუკლინშიც მოაწყვეს. ნაცნობი სასმელის ფინჯნამდე მისატანად მთელი მომარაგების ჯაჭვი მუშაობდა – პლანტაციიდან პორტამდე, საწყობიდან სამხედრო ხომალდამდე.
ამ საჭიროებამ ხსნადი ყავის განვითარებასაც შეუწყო ხელი.
1938 წელს ბაზარზე „ნესკაფე“ გამოჩნდა. მისი გემო ტრადიციულად მომზადებულ ყავასთან უფრო ახლოს იყო, გამოყენება კი – მარტივი. ომის წლებში ამერიკული სამხედრო შეკვეთები კომპანიისთვის მნიშვნელოვან ბაზრად იქცა. ჯარისკაცისთვის პატარა შეფუთვა ნიშნავდა, რომ ცხელი წყლის პოვნის შემთხვევაში ყავის მომზადებასაც შეძლებდა.
სანამ ფრონტზე ყავის მიწოდებას ცდილობდნენ, ამერიკულ ოჯახებში მისი მოხმარება შეიზღუდა.
1942 წლის 29 ნოემბერს აშშ-ში ყავის ნორმირებული განაწილება დაიწყო. შეზღუდვა 1943 წლის ივლისამდე გაგრძელდა. მოსახლეობას მოუწოდებდნენ, ნაკლები ყავა გამოეყენებინა და მარაგი უფრო დიდხანს შენარჩუნებულიყო. ყოველდღიური ჩვევის დათმობა საერთო სამხედრო ძალისხმევაში მონაწილეობად იყო წარმოდგენილი.
ზოგი ოჯახი ვარდკაჭაჭას ან მოხალულ სოიოს იყენებდა. სხვები მარცვლეულისგან დამზადებულ ყავის მსგავს სასმელს ყიდულობდნენ. დილის ფინჯანი რჩებოდა, თუმცა მასში ხშირად უკვე სხვა სასმლის გემო სახლობდა.
ომის დასრულების შემდეგ შინ დაბრუნებულ ჯარისკაცებს ყავის ჩვევაც თან ჩამოჰყვათ. ამ დროისთვის შეცვლილი იყო თავად ინდუსტრიაც: სამხედრო შეკვეთებმა, წარმოების გაფართოებამ და ხსნადი ყავის გავრცელებამ მსხვილი კომპანიების პოზიციები გააძლიერა.
ყავა თანდათან კიდევ უფრო მყარად დამკვიდრდა ამერიკულ ყოველდღიურობაში – სამზარეულოებში, სამუშაო ადგილებსა და გზისპირა სასადილოებში.
მაგრამ მათთვის, ვინც ომი გამოიარა, მისი გემო შეიძლებოდა კონკრეტულ მოგონებასთან ყოფილიყო დაკავშირებული: ხანგრძლივი ღამის შემდეგ გათენებასთან, თანამებრძოლთან გაზიარებულ შესვენებასთან ან უცხო მიწაზე განცდილ შინაურ სითბოსთან.